Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien
szacunku teraźniejszości, ani nie ma prawa do przyszłości. – Józef
Piłsudski
Zamiłowanie do tego co dawne, a więc i do genealogii było we mnie chyba od zawsze. Urodziłem się w drugiej połowie lat 80-tych na południu Polski. Miałem to szczęście, że byłem pierwszym dzieckiem i w rodzinie mojej mamy i w rodzinie mojego ojca. Byłem nawet pierwszym prawnukiem dla moich śp. Pradziadków Korzondkowskich (prawnucząt urodziło się im jak dotąd 46). Właściwie od zawsze wychowywałem się w otoczeniu bliższych i dalszych krewnych - babć i dziadków, ciotek, wujków, kuzynostwa i innych krewnych oraz powinowatych. Mam bardzo dużo krewnych, a moje babcie, dziadkowie i rodzice w momencie moich urodzin byli bardzo młodzi, dzięki czemu od nich samych mogłem (i nadal mogę) się sporo dowiedzieć o rodzinie. Gdy miałem jakieś 12-13 lat wraz z moim kuzynem wpadłem na pomysł stworzenia wspólnego drzewa genealogicznego. Nie wywołało to dużego entuzjazmu otoczenia, ale coś tam jednak powstało. Gdy byłem już trochę starszy założyłem sobie profil na nieistniejącej już stronie moikrewni.pl i zacząłem wprowadzać tam różne dane dotyczące krewnych. Początkowo wpisywałem głównie imiona i nazwiska, dopiero później zacząłem wstawiać zdjęcia, dodawać daty i miejsca (urodzeń, ślubów, zgonów i miejsca pochówku). Rozwinęło się to na tyle, że trochę po 90-tych urodzinach mojej prababci podarowałem jej wykres wszystkich jej potomków (obecnie jest to prawie 100 osób nie licząc współmałżonków jej dzieci, wnuków i prawnuków). Później zacząłem odwiedzać Urzędy Stanu Cywilnego, parafie, archiwum państwowe, przeczesywać cmentarze, zaglądać na różne fora i strony internetowe dotyczące genealogii, przeglądać dokumenty u krewnych i przeprowadzać z nimi dokładniejsze rozmowy o ich przodkach i bliskich. Zacząłem także zbierać i archiwizować stare zdjęcie, świadectwa, książeczki ubezpieczeniowe i inne dokumenty bliskich.
Dzięki temu mam w moim wirtualnym drzewie genealogicznym 798 osób z czego 86 osób to moi przodkowie bezpośredni (stan na 22 marca 2019). Niemała część osób z mojego drzewa to krewni żony. Tak się też ciekawie złożyło, że mam przodków z rozmaitych stron Polski (Podlasie, Lubelszczyzna, Podkarpacie, Grodzieńszczyzna, okolice Krakowa, Oświęcimia, Wadowic, Bielsko-Biała, a patrząc po stronie żony także z Łodygowic i Wilkowic oraz Gnojnika) reprezentują oni różne stany społeczne: szlachtę, chłopów, robotników/rzemieślników. Metryki do których docieram były pisane po polsku, łacinie i rosyjsku. Nadal istnieje sporo źródeł, które mogę zbadać, aby dotrzeć dalej i wiedzieć więcej. Nie robię jednak tego tylko dla siebie. Wynikami moich badań pragnę dzielić się z bliskimi oraz wszystkimi osobami zainteresowanymi genealogią. Jak dotąd pisałem o tym wszystkim tylko na facebooku, ale informacje tam zawarte szybko gubią się w gąszczu nowych postów. Postanowiłem więc założyć bloga i na sam początek wstawiłem na niego dawne posty z facebooka.
Oczywiście nie zamierzam tutaj upubliczniać danych, które powinny być chronione (adresy i inne dokładniejsze informacje dotyczące osób żyjących), chyba, że dana osoba wyraźnie nie ma nic przeciwko. Wszystkich krewnych zapraszam do współpracy i dzielenia się posiadanymi informacjami oraz dokumentami. Jeśli z kolei ktoś czytający tego bloga chciałby pomocy we własnych poszukiwaniach to - w miarę moich możliwości czasowych i intelektualnych - chętnie pomogę czy choćby doradzę. Nie jestem profesjonalistą i dopiero wielu rzeczy się uczę, ale też dzięki temu - ucząc się na własnych błędach - mogę wskazać innym początkującym jakich błędów unikać.
Paweł Korzondkowski
Bez przodków jesteś jak wyrwana roślina, rzucona na uschnięcie. Gdy
czujesz za sobą ich siłę, to tak, jakbyś rósł w lesie z innymi drzewami.
Jedne są stare i już się przewracają, inne młode, dopiero rosną, ale to
jest Twój las…





























